นานมาแล้ว มีเด็กผู้หญิงคนหนึงที่เฝ้าใฝ่ฝันที่จะเป็นนักออกแบบ เธอสร้างสรรค์สิ่งต่างๆที่เธอได้พบเจอ วันหนึ่งเธอคิดที่จะออกแบบกล่องใส่ของ เธอเริ่มจากการออกแบบรูปร่างกล่อง แต่คิดเท่าไหร่เธอก็คิดไม่ออกว่ากล่องนั้นควรจะมีรูปร่างยังงัย

"พี่กระดาษๆ พี่คิดว่าหนูควรจะวาดอารัยดีล่ะ ทำยังงัยถึงจะกลายเป็นกล่องที่แข็งเเรงได้"

"หนูลองเดินไปหาดูลังใส่ของหลังบ้านดูซิ ชั้นเห็นมันแบกชั้นเเละเพื่อนๆมามันเเข็งเเรงดีนะ" กระดาษขาวตอบเด็กหญิงคนนั้น

ว่าเเล้วเด็กผู้หญิงก้อเอากล่องหลังบ้านมาและพยายามที่จะตัดกระดาษของตนเพื่อที่จะเลียนแบบ

"มันไม่เเข็งเเรงเลยแหะ"

"งั้นเจ้าก็ใช่เจ้าลังนั่นเลยซิมันเเข็งเเรงดีออก" ดอกไม้ที่อยู่ริมหน้าต่างเอ่ยขึ้น

"จริงซิเนอะ อืมมมม....แล้วทำไงต่อดีล่ะ"

"ข้าว่ามันยังไม่ค่อยสวยเลยอ่ะ เจ้าลองเอาดอกไม้ริมหน้าต่างดอกนั้นมาตกแต่งซิ ข้าว่ามันสวยดีนะ" สีเทียนที่อยู่ในกล่องพยายามเสนอกความคิดเห็น

ว่าเเล้วเด็กน้อยก็ไม่รีรอ คว้ามีดตัดดอกไม้ดอกนั้นทันที

 "อืมม...มันยังขาดอารัยอยู่ดีแหละ"

"งั้นเจ้าก็ลองเอาสีมาระบายดูซิ"ยางลบเสนอ

เด็กหญิงระบายเเล้วระบายเล่า

"โอ้ยย...ระบายจนสีหมดแท่งเเล้วอ่ะ เหมื้อยไปหมดเเละ ยังไม่เห็นสวยเลย ลบออกให้หมดเเล้วกัน"

เด็กน้อยลบแล้วลบเล่า ลบจนยางลบหมดก้อน เช่นเดียวกับความพยายามของเด็กน้อยก็หมดไป แต่ขณะที่เด็กน้อยลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไปนั้น เสียงเล็กๆเสียงหนึ่งเล็ดลอดออกมา

"เจ้าถามหมดทุกคนเลียนแบบหมดทุกอย่าง แล้วเราล่ะ เจ้าจะไม่ถามเราที่เป็นใจของเจ้าเองบ้างเหรอ"

    การออกแบบต้องอาศัยพื้นฐานความรู้ เวลา ความเอาใจใส่ ช่างสังเกตของนักออกแบบการเอาเยี่ยงไม่ใช่การเลียนแบบ การยอมรับคำติชมพิจรณาด้วยหัวใจเเละสมองนี่ถือเป็นจรรยาบรรของนักออกแบบทุกสาขา เเละที่สำคัญการใส่หัวใจและความรักให้กับชิ้นงาน