ดีจัยจังวันที่ผ่านมานี้ว่าง จะได้มีเวลาพักบ้าง หายใจเข้า ออกช้าๆ ก่อนที่จะโดนงานซัด อีกรอบ ไฟนอลโปรเจค คราวนี้อาจารย์กะเอาเราตายเลย คิดแล้วก็เหนื่อยดี ท้อด้วย แต่เราเดินมาถึงขั้นนี้เเล้ว จะลงง่ายๆได้ไง เราต้องเดินต่อไปซิเนอะ อยากกลับบ้านมากเลยหลายเรื่องทำให้เราเหนื่อยกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว ทำไมเราต้องเจอเรื่องอะรัยซ้ำๆซาก กับบางเรื่องเราตัดสินจัยเดินห่างมันมานานมากเเล้ว แต่พอใครบางคนกลับมาทำตัวแบบเดิม สร้างสถานการณ์เดิม ฉันก็กลับไปเป็นคนเดิม ที่ยังพบว่ายืนอยู่ที่เก่า ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็วิ่งหนีออกมาไกลมากเเล้ว เหนื่อยและกลัวที่จะต้องเจอกับวันพรุ่งนี้ เหนื่อยมากจริงๆ แต่อย่างน้อยเราก็มีพวกเธออยู่ ( หวังว่าวันพรุ่งนี้เราจะได้เจอกับรอยยิ้มของพวกเรานะ )